Ով է Արփինե Հովհաննիսյանի հայրը և ինչու է նա փnրձում թաքցնել նրա ինքնnւթյունը

Հետաքրքիր

Պարզվում է՝ քրե ակш տարո ղш կան վարչությունում և քրեակ ատարո ղш կան հիմնարկներում, որտեղ դեռ խորհրդային տարիներից մնացած փտած պաշտոնյա-մնացուկներ կան, լավ էլ ճանաչում են Արփինե Հովհաննիսյանի հորը՝ Աշոտ Հովհաննիսյանին: Մգլո մականունով այդ անձը խորհրդային ժամանակաշրջանում հմուտ և հայտնի ՛՛ջեբկիր՛՛ է եղել:Հանուն ճշմարտության պետք է նկատել, որ այն ժամանակ ջեբ կիրները քր եական աշխարհում հարգված խավ են համարվել, և նախարարի հայրն էլ փաստորեն նրանցից մեկն է եղել: Նա պատիժ է կրել Հայաստանի տարբեր ՔԿՀ-ներում՝ Սևանի, Գորիսի կալանավայրերում: Այնտեղ Մգլոն հասցրել է ծանոթանալ այնպիսի բախտակիցների հետ, ովքեր այսօր հայտնի քաղաքական գործիչներ են:

Այսինքն այն ժամանակ ՔԿՀ-ների աշխատակիցները նրանց հետ վարվել են նույնկերպ, ինչպես՝ այսօր: Եվ Աշոտ Հովհաննիսյանի աղջիկն այդ իրավիճակն ու մեթոդները փոխել ի զորու չէր և ոչ էլ փորձում է. ոչ կամք ուներ, ոչ համարձակություն, ոչ կայացվածություն:

Այդ որակները, հատկանիշները կարևոր են, որոնք չունի Արփինե Հովհաննիսյանը, և մեղավորը նրան այդ պաշտոնին ՛՛բռթողն՛՛ ու ՛՛դաբրո՛՛տվողներն են, ովքեր ուղղակի ծիծաղի առարկա են դարձրել այդ գեղեցիկ աղջկան:Անկեղծ ասած՝ մինչ նախարար նշանակվելը, երբ հարցազրույցներից մեկում լսեցի Արփինե Հովհաննիսյանի խոսքը, որ ինքը դեռ պատրաստ չէ այդ պաշտոնը ստանձնելուն, հարգեցի, բայց հետո ամեն ինչ փչացրեց:

Արդարադա տության ոլորտը շատ լուրջ և մեծագույն պատասխանատվություն պահանջող համակարգ է: Այնտեղ պետք է այնպես շփվես տարբեր կոնտինգենտների՝ կոռումպացված, չկոռումպացված պաշտոնյաների, հանցագործների, մեղադրյալների, կասկածյալների հետ, որ քեզ հարգեն, զսպվեն և առնվազն չարհամարհեն: Ընդամենը պետք է պարտավորեցնել՝ կիրառել օրենքը…

Հնարավորության սահմաններում պետք է պաշտպանես ոլորտը ավելորդ ցեխից, միջազգային հնարավոր ճնշումներից՝ անհրաժեշտության դեպքում հասկացնես այդ մասին վերադասիդ, եթե նա տգետ է:

Եվ  երբ 2003-ից օրենք ՛՛բարեփոխող՛՛ Արփինե Հովհաննիսյանը հերթական օրենքի փոփոխության նախագիծն էր ներկայացնում՝ անազատության մեջ մնալու պայմանների հետ անհամատեղելի հի վանդությունների ցանկն ընդլայնելու և մնացածի մասին, առնվազն անհեթեթ էր հնչում:

14 տարի թաշկինակի պես բարեփոխած քո օրենքներից ոչինչ չի փոխվել. վատացել է. ՔԿՀ-ում շարունակում են հալա ծանքները, անմարդկային վերաբերմունքը քաղբան տարկյալների, բողոքող և չբողոքող բան տարկյալների նկատմամբ: Պատշաճ բուժօ գնություն չի ցուցաբերվում, կասկածելի մա հերը, Եվրոդատարանի վճիռները շատանում են՝ լուրջ վն աս հասցնելով դրսի վարկերով մի կերպ գոյատևող պետբյուջեին:

Հ.Գ. Վերջին տարիներին Հայաստանի բախտը չի բերել արդարադա տության նախարարների հարցում, եթե չհաշվենք Գևորգ Դանիելյանի պաշտոնավարման ժամանակաշրջանը, որը կարճ տևեց ինչ-որ բանան ծախող, ԿԳԲ-ում քեռիներ ունեցող, քաղաքացիների թալանով զբաղված ՛՛շնաձ կան՛՛ պատճառով:

Աղբյուր

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *