Զոքանչը ազդում էր Հովհաննեսի ն յարդերի վրա. Սակայն կարողացավ այնպես անել ,որ նա իրենց տուն գա միայն տոն օրերին

Հովհաննեսը լավ պետական պաշ տոնում էր աշխատում: Նրա պաշտոնը պետք է բարձրացնեին։ Նա ժպիտը դեմքին քայլում էր դեպի տուն։ Հովհաննեսը հիանալի օր էր անցկացրել, աշխատանքում ամեն ինչ հարթ էր անցել, գործընկերները նրան նվեր են տվել առաջխաղացման համար։ Նա ցանկանում էր իր կնոջը ժամադրության հրավիրել. «Ես կգնամ տուն, կինս ամանները լվանալիս կլինի, իսկ ես նրան կտանեմ թանկ ռեստորան»,

— մտածում էր նա։ Տուն գնալով՝ Հովհաննեսը վրդով վեց: Խոհանոցում նստած էր նրա «սիրելի» զոքանչը. -Օօօ, փեսաս եկել է։ Ինչպես ես: Փայլում ես, աշխատավայրում կրկին պաշտոնի բարձրացում ես ստացել, — սկեսուրը հարցրեց: — Բարձրացրել են, — Հովհաննեսը հոգոց հանեց։ <<Երբ այս կինը կգնա իր տուն, արդեն զա յրացնում է ինձ>>, — մտածում էր Հովհաննեսը: — Ինչ կա աշխատավայրում, պատմիր տեսնեմ,- հարցրեց զոքանչը:

— Սիրելիս, արի՛։ Մենք գնում ենք ռեստորան,- Հովհաննեսը գո ռաց կնոջը: -Օ, ինչ լավ է: Ես էլ կգամ։ Ավելի վաղ կասեիք՝ ես ինձ հետ տոնական զգեստ կբերեի,- միջամտեց զոքանչը: — Տիկին Սեդա կոպտություն չհամարեք, բայց մենք առանց քեզ կգնանք։ — Ինչպես թե, ես ձեր ընտանիքի մի մասն եմ, իսկ տանը ուտելու բան չկա։ Ես սովից կմե ռնեմ։ Ես կգամ ձեզ հետ և ժամանակ կանցկացնեմ ընտանեկան շրջապատում:

— Տիկին Սեդա, սառնարանում շատ բաներ կան, կարող եք ինչ որ բան պատրաստել: Ես ուզում եմ կնոջս հետ մենակ մնալ, — Հովհաննեսը հազիվ զսպեց իրեն։ — Ես ձեզ չեմ անհանգստացնի։ Ես հանգիստ կնստեմ: -Հենց նոր պաշտոն ստանամ, անմիջապես նոր օրենք կառաջադրեմ, որով կար գելվի զոքանչներին փեսայի տուն գնալ։ Բոլոր տղամարդիկ երախտապարտ կլինեն ինձ: — Սիրելիս, ես պատրաստ եմ,

— ասաց Հվհաննեսի կինը: — Գնացինք,- պատասխանեց Հովհաննեսը: Հովհաննեսը կնոջ հետ գնաց ռեստորան, իսկ զոանչը մնաց խոհանոցում կանգնած։ Նրա համար պարզ դարձավ փեսայի ակնարկը: Նա հավաքեց իրերը և հե ռացավ: Նա սկսեց դստեր մոտ գալ միայն տոն օրերին, որպեսզի հերթական անգամ չտեսնի իր փեսային։