Գուցե ինձ մե ղադրեք ,բայց ես չեմ ցանկանում մորս հետ ապրել․ Նա իմ կյաքն ուղղակի դ ժոխք է դարձրել․

-Աղջի՛կս, դու երջանիկ ես: Ջուլիան փակեց աչքերը և սկսեց բղավել. -Չեմ հասկանում ինչ ես ասում: Ինչու տեղափոխվեցիր։ — Իսկ դու որտեղ ես ապրում: Մի քանի անօ թևանների հետ: -Ես նորմալ ապրում եմ: -Ինչ ես դու ուտում: -Մոռացել ես, որ ես արդեն 27 տարեկան եմ։ Միգուցե ես ինքս կարող եմ գլ ուխ հանել դրանից: -Ես քեզ տվել եմ իմ ամբողջ երիտասարդությունը…

-Այո, մի՛ սկսիր նույն երգը..․ -Իսկ որտեղ ես հիմա աշխատում: — Ակումբում, որպես մատուցողուհի։ -Իսկ քո ինչին է դա պետք։ — Մայրիկ, ես պետք է վաստակեմ: — Ինչու մեկնեցիր: — Մայրիկ, մի լացիր, խնդրում եմ, և հասկացիր, որ ես այլևս երեխա չեմ, ես կրթություն եմ ստացել և կարող եմ ինքս ինձ ապահովել։ -Ջուլյա, մենք բավական փող ունենք: Վերադարձիր, խնդրում եմ։ Քեզ համար աշխատանք գտնենք: -Սիրելիս, հավատա ինձ, ինձ մոտ ամեն ինչ լավ է:

Ես ձեզ մոտ կգամ ազատ օրերին։ Պարզապես խնդրում եմ, վերջ տվեք նվ նվալ: Հետո Ջուլիան իր մեջ մտածեց. «Որքա՜ն եմ հոգնել այս ամենից։ Նա է ինձ համար որոշում, թե ինչ հագնել և ինչպես ուտել:>> Մայրը նույնիսկ որոշել էր, թե ում հետ կարող է շփվել իր դուստրը, ում հետ՝ ոչ։ Եթե երիտասարդները դուր չէին գալիս, Ջուլիայի շփումը նրանց հետ նույն պահին դադարում էր։ Բայց մայրը պարզապես չի կարողանում հաշտվել այս փաստի հետ:

Նա ամեն երեկո զանգում է, համոզում և նույնիսկ խնդրում վերադառնալ, խոստանում է ամեն ինչ կազմակերպել իր հայրենի քաղաքում, իրեն պահում է տասներեք տարեկան դեռահասի պես: Ջուլիան լավ տեղում է. նա չի հասկանում, թե ինչպես բացատրել մորը, որ նա իր անձնական իրը չէ: Աղջիկը արդեն գրեթե 30 տարեկան է, իսկ անձնական կյանքի մասին կարողանում է միայն երազել։ Ամենայն հավանականությամբ, ամեն ինչ թողնելն ու հեռանալը նրա կյանքում ամենակարևոր քայլն էր։