17 տարեկանում ամուսնացա 28 տարեկան տղայի հետ. Ընտանիքումս ամեն ինչ լավ կլիներ, եթե սկեսուրս չլիներ

Ես ամուսնացել եմ 17 տարեկանում, իսկ իմ ընտրյալը 28 տարեկան էր։ 18 տարեկանում ես արդեն հղի էի։ Մենք ունենք գեղեցիկ, առ ողջ որդի։ Ես աշխարհի ամենաերջանիկ մարդն էի։ Ես մտածում էի, որ ջեքփոթ եմ խփել, քանի որ ինձնից 11 տարով մեծ տղամարդու հետևում ինձ քարե պատի հետևում էի զգում։ Այդ կերպ, միայն սկզբում էր: Հետո սկսեցի վե ճեր ու սկա նդալներ ունենալ, բայց ոչ թե ամուսնուս, այլ նրա մոր հետ։

Նա ինչ-ինչ պատճառներով նեղվում էր: Ամուսինս լսում էր ամեն ինչ և համաձայնում։ Սա մեր որդու ծնվելուց առաջ էր։ Տղայիս ծնվելուց հետո մղձավանջ սկսվեց։Սկեսուրս անընդհատ ասում էր, որ ես փոքրիկին սխալ եմ պահում ձեռքերիս մեջ, սխալ եմ կերակրում և նույնիսկ մերսումներ եմ անում սխալ ձևով։ Բայց մեր մանկաբույժն ասում էր, որ ես իմ գործը շատ լավ եմ անում։ Կամաց-կամաց ամեն ինչ լրջացավ։

Սկեսուրս ասաց, որ ես պետք է երեխային չպահեմ, քանի որ ես գաղափար չունեմ, թե ինչ անեմ երեխայի հետ։ Մի օր նա ասաց, որ պատրաստվում է զանգահարել խնամակալության օր գաններին։ Այդ ժամանակ հասկացա, որ դա վերջն է։ Ես զանգեցի հորս և խնդրեցի, որ ինձ վերցնի։ Եվ մինչ ես արագ իրերս գցում էի ճամպրուկիս մեջ, հավաքում էի ճամպրուկներս, զարմացա, որ ամուսինս մոր հետ հանգիստ նստած էր խոհանոցում և չէր արձագանքում տեղի ունեցողին։ «Դե, իհարկե,- մտածում էի ես,- մայրիկին չի կարող հակառակվել…»

Երբ ես նստեցի մեքենան, հանգիստ շունչ քաշեցի՝ մղ ձավանջը վերջացավ: Հաջորդ անգամ իմ ու տղայիս հարազատներն իրենց զգացնել տվեցին, երբ առաջացավ ալիմենտի հարցը։ Նրանք վճռել էին մեզ ոչ մի լումա չվճարել։ Սկեսուրս այդ նպատակով իր սիրելի թոռանը, որ նախկինում ասում էր, որ հորը նման է երկու ջրի կաթիլի պես, անվանեց խորթ։ Այդ պահին ևւ մեկ անգամ համոզվեցի, որ ամեն ինչ ճիշտ եմ արել։