Մանկատանն ինձ ու եղբորս բաժանեցին.Նա որ դեգրվեց ,իսկ ես մնացի.Անցել են երկար տարիներ, բայց ես հույսս չեմ կտրում .որ

Արմենն ու Արսենը հայտնվեցին մա նկատանն այն բանից հետո, երբ մայրը հե ռացավ այս կյանքից: Նրանց հայրը վաղուց չէր ապրում նրանց հետ, գնացել էր այլ երկիր՝ կորել էր հեռավոր երկրներում։ Չկային հարազատներ, ովքեր կցանկանային երկվորյակ տղաներին իրենց մոտ տանել բացի տատիկից: Սակայն տատիկը յոթանասունչորս տարեկան էր և այդ պատճառով երեխաներին նրան չտվեցին։

Նա հաճախ էր այցելում իր թոռներին մանկատանը: Արմենն ու Արսենը ութ տարեկան էին, երբ նրանք հասան մա նկատուն, իսկ երբ նրանք տասը տարեկան էին, լուր պտտվեց, որ Արսենին որ դեգրում են: Իհարկե, կանոնների համաձայն, երկվորյակներ չի կարելի առանձնացնել, սակայն զույգը չէր ցանկանում վերցնել նաև Արմենին։ Արմենը վնա սել էր ոտքը վաղ մանկության տարիներին և քայլում էր կաղալով՝ հաճախ օգտագործելով ձեռնափայտ։

Իսկ որ դեգրողները չէին ցանկացել վերցնել երկուսին, որոնցից մեկը հա շման դամ է։Տնօրենը, ինչպես հետագայում ասաց՝ միայն հանուն երեխայի է գնացել այդ քայլին։ Գյուղը փոքր է, ո րդեգրող ծնողներ հազվադեպ են հայտնվում։ Որոշում կայացնելուց առաջ նա երկար մտածեց: Շատերը աչք փակեցին կանոնների վրա և որոշ ժամանակ անց Արսենին տարան նոր ծնողները: Արմենը երկար ժամանակ տխ րում էր և, եթե չլիներ տատիկը, կարող էր անուղղելի բան անել։

Եղբորից բաժանումը շատ ուժեղ էր ազդել նրա վրա։ Տնօրենը, տեսնելով իրավիճակը և գիտակցելով իր մե ղքը, թույլ է տվել տատիկին հանգստյան օրերին տանել թոռանը։ Այդպես նրանք ողջ մնացին։ Տատիկը Արմենի համար դարձավ միակ մտերիմ ու հարազատ մարդը։ Իհարկե, նա հույս ուներ, որ ի վերջո կգտնի եղբորը, բայց հասկանում էր, որ փնտրտուքները հեշտ չի լինելու։

Տատիկը շատ էր սիրում իր թոռնիկին և նա խելացի տատիկ էր, չնայած իր պատկառելի տարիքին: Նա փորձեց թոռանը տալ այն ամենը, ինչ կարող էր՝ փոխարինելով նրան և՛ մորով, և՛ եղբորով: Արմենը նրան շատ էր սիրում, աշխատում էր չնեղացնել, ամեն կերպ օգնում էր նրան և ամեն շաբաթ անհամբեր սպասում էր հանգստյան օրերին։ Անցան տարիներ։ Արմենը 18 տարեկան դարձավ։

Այժմ նա կարող էր մշտապես ապրել տատիկի հետ։ Տատիկն արդեն 85-ն անց էր, հաճախ էր հի վանդանում, բայց, այնուամենայնիվ, ապրում էր հանուն թոռան։ Արմենը չէր պատկերացնում կյանքը առանց սիրելի տատիկի, պաշտպանում էր նրան կյանքի դժվարություններից, փորձում էր հատուցել նրան բարությամբ և սիրով։Եղբորը գտնելու միտքը նրան չէր լքում: Տատիկը նույնպես շատ էր ուզում, որ Արսենը գտնվեր.

— Այդ ժամանակ ես չեմ վախենա մեռնել: Ես կիմանամ, որ դու մենակ չես,- նա ասաց իր թոռանը: Արմենին դուր չէին գալիս նման խոսակցությունները, բայց նա ինքն էլ էր հասկանում, որ տատիկի մ ահից հետո նա լիովին մենակ է մնալու աշխարհում։ Այո, կլինի ընտանիք, երեխաներ, բայց դեռ վաղ է դրա մասին մտածել։ Սկզբում նա փորձեց գտնել եղբոր հետքերը այն մանկատանը, որտեղ նրանք ապրում էին, սակայն հին տնօրենն այլևս չկար, իսկ նոր անձնակազմը տեղյակ չէր նրանց պատմությանը։

Նա ամենուր փնտրում էր Արսենին:Միայն պատահաբար մանկատան այցերից մեկի ժամանակ նա ծեր դայակից լսեց, որ որդեգրողները իրենց քաղաքից են եղել և չեն պատրաստվել որևէ տեղ գնալ։ Քաղաքը փոքր է, բայց ոչ շատ։ Եղբոր ազգանունն այժմ, իհարկե, այլ է, իսկ անունը կարելի էր փոխել։ Արմենը հույսը չկորցրեց: Այսպիսով, անցան ևս մի քանի տարի: Արմենը սովորեց, աշխատանքի ընդունվեց։

Տատիկն արդեն բավականին ծեր էր, բայց ինչպես ինքն էր ասում. — Ես չեմ գնա մինչև չտեսնեմ Արսենին: Մի հանգստյան օր Արմենը գնաց առևտրի կենտրոն։ Ստիպված էր տաք հագուստ գնել: Ձմեռը մոտենում էր: Նա երկար քայլեց հարկերով, գնեց այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր։ Բայց տատիկի համար տաք շարֆ էր փնտրում, որովհետև տատիկը մեկ մեկ տնից դուրս էր գալիս։

Շարֆ ընտրելիս՝ Արմենը լսեց երեխայի ձայն. — Հայրիկ, այնտեղ դու ես կանգնած: Արմենը սառեց, վախենում էր շարժվել, վախենում էր, որ իրեն այդ ամենը թվում էր: Վերցնելով ձեռնափայտը, նա դանդաղ շրջվեց այն ուղղությամբ, որտեղից լսեց երեխայի ձայնը։ Մի երիտասարդ նայում էր նրան և արցունքները հոսում էին նրա այտերով։ Նա ուշադրություն չդարձրեց նրանց, չսրբեց արցունքները, չէր լսում երեխային, ով քաշում էր հոր վերարկուի թևից։Որդին չէր հասկանում, թե ինչու էր մեծ ու ուժեղ հայրիկը կանգնած, աղջկա պես լ աց լինում և նայում մի մարդու, ով նույն դեմքն ուներ, ինչ իր հայրիկը։

Բարդ իրավիճակ էր փոքր երեխայի համար: Եղբայրները լուռ մոտեցան միմյանց, անձայն սեղմեցին գլուխները միմյանց։ Արմենը երկար տարիներ փնտրեց եղբոր և գտավ նրան բոլորովին պատահական՝ շնորհիվ եղբորորդու, ով նկատեց երկու տղամարդկանց նմանությունը։ Առաջին ց նցումն անցավ և եղբայրները վերջապես գրկախառնվեցին: Ամենակարևորը տատիկի հետ հանդիպումն էր։ Հետո նրանք կարող էին երջանիկ ապրել։ Նա արդեն գտավ իր եղբորը, ով արդեն ընտանիք էր կազմել: Արմենը զգում էր իրեն այնպես, ինչպես իր հեռավոր մանկության տարիներին՝ խաղաղ և հանգիստ: Բոլոր նրանց, ում սիրում էր, իր կողքին էին: