Վարսավիրանոցում էի, երբ մի տատիկ եկավ ու ցույց տվեց, թե ինչ սանրվածք է ուզում, անտակտ վարսավիրները սկսեցին ծիծաղել ու ծաղրել տատիկին

Վերա Իվանովնան մտավ իրենց տարածքում վերջերս բացված վարսավիրանոցը և զարմանքով օրորեց գլուխը. «Ինչ հարմարավետ և գեղեցիկ է այստեղ»։ Պատերին պատկերված էին տարբեր տեսակի սանրվածքով աղջիկների նկարներ: Հայելիները փայլում էին մաքրությունից, և հարմարավետ մանուշակագույն բազկաթոռը հրավիրում էր նստել և վայելել հանգիստը։ Վերա Իվանովնան դիմեց վարպետներին. «Աղջիկներ, կա՞ ազատ վարպետ»։ Վարպետները նայեցին միմյանց և արհամարհական ժպիտով զննեցին աղքատ վերարկուով և մաշված երկարաճիտ կոշիկներով նիհար, ալեհեր կնոջը։ Նա խղճուկ տեսք ուներ:

— Կոնկրետ ի՞նչ եք ուզում,- հարցրեց վարսավիրներից մեկը, որի կրծքանշանի վրա գրված էր «Սվետլանա»: Վերա Իվանովնան ցույց տվեց ամսագրի այն էջը, որն իր հետ էր բերել։ Վարսահարդարը ծիծաղեց ու դիմեց ընկերներին. — Տեսա՞ք։ Ահա, թե ինչպիսի սանրվածք է նա ուզում … Դե, առաջին հերթին դա երիտասարդական սանրվածք է: Այսինքն՝ երիտասարդների համար։ Երկրորդ, տեսե՞լ եք ձեր մազերը: Երկու անգամ մկրատը դիպչի ձեր մազերին, դուք կճաղատանաք: Եվ երրորդ, նման սանրվածքը չի սազի այդքան նիհարներին: Ինչևէ, գիտե՞ք, թե ինչքան գումար կպահանջվի։ Այո, ձեր ամբողջ թոշակը, հավանաբար: — Բայց ոչինչ, ես փող ունեմ։

— Ես կմե ռնեմ ծիծաղից, — Սվետլանան կանգ չէր առնում։ -Քանի՞ տարեկան ես, տատիկ: Պապը քեզ շեմից ներս չի թողնի, կասի, որ երիտասարդ կինը շփոթել է դուռը։ Վերա Իվանովնան կարմրեց և ասաց. «Ես ամուսին չունեմ, արդեն տասը տարուց ավելի է»։ Վերա Իվանովնան հասկացավ, որ այստեղ իրեն ոչ ոք չի օգնի։ Նա իջեցրեց գլուխը և դուրս եկավ գեղեցիկ, բայց ոչ այնքան հյուրընկալ սրահից։ Պառավը քայլեց հրապարակով, հետո շուռ եկավ մի փոքրիկ փողոց և այնտեղ տեսավ մի փոքրիկ վարսավիրանոց, ընդամենը երկու աթոռ կար։ Նրան ընդունեց մի երիտասարդ կին։ Նա ցածրահասակ էր, հաստլիկ, ժպտերես դեմքով։

-Բարև, ուզո՞ւմ էիք սանրվածք անել։ -Այո, աղջիկս, — ամաչկոտ պատասխանեց Վերա Իվանովնան՝ այստեղ ևս ծաղրի ակնկալիքով, բայց վարսավիրը պառավին նստեցրեց բազկաթոռին և ժպտաց։ -Դե, ասեք, ի՞նչ սանրվածք ենք անելու։ -Ահա այսպիսի սանրվածք եմ ուզում, — և ցույց տվեց ամսագրի նկարը, — գուցե նման բան ստացվի: Կինը վերցրեց ամսագիրը և ուշադիր զննեց նկարը։ Հետո մի կողմ դրեց ու ասաց. «Գիտե՞ք, այս մոդելը ձեզ շատ հարմար է։ Բայց ես նաև առաջարկում եմ ներկել մազերը։ Եկեք կատալոգում գույն ընտրենք և մի անհանգստացեք, այն շատ թանկ չի լինի, և արդյունքը ձեզ իսկապես դուր կգա »:

— «Շնորհակալ եմ, աղջիկս, բայց ես դարձա 70 տարեկան: Ուստի ես ուզում էմ ինքս ինձ գոհացնել »: Երեք ժամ անց Վերա Իվանովնան՝ ուրախ, գեղեցիկ, խնամված և նույնիսկ մատնահարդարմամբ, որը նրան նվիրել էր Լենան, քայլում էր փողոցով՝ վայելելով գարնանային տաք օրը։ Հանկարծ ինչ-որ մեկը կանգնեցրեց նրան. «Վերա Իվանովնա, դու՞ ես»։ Տատիկը շրջվեց և տեսավ մի գեղեցիկ խնամված կնոջ, որը քայլում էր դեպի իրեն և անմիջապես ճանաչեց նրան։ Սա նրա սիրելի ուսանողներից մեկն էր՝ Անեչկա Վոլկովան։

-Անյուտա, սիրելիս,- հիացավ նախկին ուսուցիչը,- ինչ գեղեցիկ ես, հրաշալի տեսք ունես, հիշու՞մ ես, թե ինչպես էին տղաները վազվզում քո հետևից»։ Անեչկան Վերա Իվանովնային հրավիրեց միասին ճաշելու, խնդրեց գնալ իր վարսավիրանոց, որտեղ մեկ ժամվա գործ ուներ ու հետո գնալ ռեստորան: Նրանք միասին գնացին նույն այն վարսավիրանոցը, որտեղ կնոջը ծաղրել էին: Վերա Իվանովնան իմացավ, որ այդ գեղեցկության սրահի տնօրենը իր սիրելի Անեչկան է:

-Հրաշալի սրահ է, բայց ափսոս, որ այստեղ լավ մարդիկ չեն աշխատում: Անեչկան զարմացած նայեց Վերա Իվանովնային, և վերջինս պատմեց կատարվածը: Աշխատակիցները գլխիկոր լսում էին և ամոթից կարմրել էին: -Դուք բոլորդ ազատված եք, ես այլևս չեմ ցանկանում ձեզ տեսնել: Այս գեղեցկության սրահը քաղաքում առաջնակարգ սրահներից մեկն է և այստեղ պետք է աշխատեն միայն արժանավորները: Անեչկան շնորհակալություն հայտնեց իրականությունն իրենից չթաքցնելու համար և երեկոյան մեծ շուքով նշեց սիրելի ուսուցչուհու ծննդյան տարեդարձը: