Մի անօթևան տղայի թողեցինք խանութ՝ տաքանալու, բայց մտքներով չէր անցնում, թե ինչ կանի նա

Ամառ էր։ Ես այդ ժամանակ աշխատում էի կոսմետիկայի խանութում։ Ամեն օր տեսնում էի մի դեռահաս տղայի, որը նստած էր խանութի մոտ։ Նա կարծես 12 տարեկան լիներ, ոչ ավելին: Նա գումար խնդրեց։ Եվ ինչ-որ կերպ օրը ստացվեց հատկապես անձրևոտ, ցուրտ ու ամպամած։ Տղան նորից նստեց անձրեւի տակ, եղանակը չխանգարեց նրան։ Ես ու իմ գործընկերները որոշեցինք նրան ներս կանչել՝ տաքանալու։ Նրան կերակրեցին, թեյ տվեցին։

Գիտե՞ք, շատերն արհամարհում են մուրացկաններին՝ նրանց համարելով խաբե բաներ, բայց այս տղան զարմանալիորեն բարի, ընկերասեր և բաց եղավ։ Նրա անունը Կոստյա էր։ Կոստյան ասաց, որ ապրում է տատիկի հետ, որ հայրը լքել է ընտանիքը, իսկ մայրը մա հացել է։ Մի մեծ քույր էլ կար, բայց նա ամուսնացավ ու տեղափոխվեց այլ քաղաք։ Հաջորդ օրը տղան նորից հայտնվեց խանութի դռան մոտ։

Կոստյան իր ձեռքում պահել էր երկու բլիթ, հյութ և սերմերի փաթեթ։ Նա ողջունեց և այդ ամենը մեզ փոխանցեց հետևյալ խոսքերով. — Դա այն ամենն է, ինչով կարող եմ շնորհակալություն հայտնել… Ոնց չեմ լացել այդ ժամանակ, չգիտեմ։ Մի գունդ մնաց կոկորդիս մեջ։ Միանգամից հիշեցի խոսքերը՝ «Ով քիչ ունի, ավելի շատ է տալիս»։ Այդպես է, որ կա։