Ես մի օր որոշեցի այցելել ծերանոցում գտնվող հարևանուհուս․ Մտնելով նրա սենյակ՝ ես չգիտեի զա յրույթս ինչպես զսպել

Աննա Մաքսիմովնան այժմ ապրում է ծերանոցում, և ես անընդհատ կապի մեջ եմ նրա հետ։ Սա չի նշանակում, որ մենք խոսում ենք առավոտից երեկո։ Նա զուսպ տատիկ է, բայց ես միշտ փորձում եմ հասանելի լինել նրան։ Վերջին անգամ նա ասաց, որ այցելելու է դստերը: Նրա դուստրը ծայրամասում է ապրում, ամեն օր չես կարող տեսնել նրան, նա գնաց, և դա լավ էր նրա համար:

Բայց ո՞վ գիտի, միգուցե նա չի կիսվել ինձ հետ իր ծրագրերով, ով եմ ես ի վերջո: Տասը տարի կողք կողքի ենք ապրել, բայց ոչ հարազատ, շփվում ենք և այլն։ Բայց ինչ-ինչ պատճառներով ես անհան գստանում էի նրա համար: Զանգեցի իմ անձնական համարով, բայց հարեւանուհին զանգերին չէր պատասխանում։ Եվ բնակարանում, ես նայում եմ, դուստրն արդեն ապրում է, իսկ նա, ըստ Աննա Մաքսիմովնայի, չէր ուզում լսել քաղաքի մասին:

Ուստի նա չէր ուզում ապրել մոր հետ։ Պարզվեց, որ Աննան ծերանոցում է։ Ես գնացի իրեն տեսության։ — Հինգ պառավ մի ննջասենյակում. Բոլորը հանգիստ են ու կոկիկ։ Արդեն երեք ամիս է՝ այստեղ եմ։ Հաճույքով աղջիկս գալիս է ամեն շաբաթ, այնպես որ բոլոր հարևանները կոնֆետի են սպասում, մենք թեյ ենք խմում, — տատիկները գլխով արեցին:

— Այստեղ երեխաներին նախատելն ընդունված չէ,– բացատրեց Աննա Մաքսիմովնան։ — այդպես են մեզ ասել․ Ես սա րսափով նայեցի շուրջս. Ինչպես էր հնարավոր կամովի գալ այստեղ: Տատիկները սրամիտ են: Այո, անձնակազմը քաղաքավարի տեսք ուներ: Բայց այս սա րսափելի վերանորոգումը: Հի վանդանոցի բույրերի միջով տա կդիրների և չլվացած հին մարմինների այս զզվելի հոտը տարածված էր շոգեխաշած կաղամբի սեղանի համատարած հոտի հետ միասին:

Ես հասկանում եմ, որ երբեմն մարդիկ ելք չունեն, բայց ավելի լավ է վճարովի տարբերակ փնտրել արդեն այդ ժամանակ։ Աննա Մաքսիմովնան համարձակ է, բայց տխուր է։ Եվ գլխավորը՝ ելքի վրա ինձ բռնեց բո ւժքույրը։ Նա ասաց, որ ես երեք ամսվա ընթացքում առաջին այցելուն եմ և խնդրեց ինձ ժամանակ առ ժամանակ անել դա, քանի որ տատիկն իրեն շատ ուրախ է զգացել: Ես չկարողացա զսպել արցո ւնքներս։